Na een spannende rit verschenen we nog net op tijd op het Klein Zwitserland Parcours. Het parcours bleek namelijk een 15-tal minuten van het parcours van WV Eemland af te liggen (en daar stonden wij dus), maar enfin, net op tijd het nummer (42) afgehaald en de benen ingesmeerd. Enkele warming-up rondjes in de regen en rammen maar. Nu dat rammen is bij de nieuwelingen wel een vanzelfsprekend iets, dus daar gingen we dan.
Deze koers kenmerkte zich door een zeer valse en op den duur steile heuvel en ongelofelijk veel regen. Een toonbeeld van opblazen.
Na zo’n 20 rondjes en diverse demarrages kwam het spel op de wagen en speelde de verzuring (zoals gezegd) een rol. Gelukkig kon ik iedere ronde lekker herstellen en had, wellicht door mijn veldritten tijdens de winter, niet zo veel last van de valpartijen, en kon ik op enig moment het verschil maken. Samen met Luca
Geplaatst op 18 mei 2009