Het regelen van het onderdak had nogal wat voeten in de aarde, maar uiteindelijk konden we op vrijdag 20 april toch weer terecht op ons bekende adres in Epen.

Het was schitterend mooi weer; dat was wel eens anders geweest. Vanaf een uur of half een arriveerden de renners en de dames van de catering. Na het uitpakken van de boodschappen, maakten de aanwezige renners zich klaar voor hun eerste training. In twee groepen vertrokken ze voor het beklimmen van de Limburgse heuvels. Moe maar voldaan kwamen de renners later die middag terug, de dames van de catering hadden ook niet stilgezeten en de voorbereiding voor het avondeten was inmiddels in volle gang. Dat deerde de renners niet; bier wilden ze hebben, véél bier. Al snel had iedereen de weg naar de tweede koelkast gevonden en verzamelde iedereen zich buiten op het terras.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Inmiddels waren de tafels gedekt en precies om half zeven stond het eten klaar; de geur van nasi, bami, saté, gehaktballetjes en pittig vlees kwam je al van verre tegemoet. Nadat iedereen zich tegoed had gedaan aan het avondeten en de magen gevuld waren, kon de eerste corveeploeg aan het werk. Zoals altijd maken vele handen licht werk en al gauw was er geen spoor meer over van de enorme hoeveelheid borden, glazen, pannen en bestek, en stonden binnen een mum van de tijd de tafels en stoelen weer op hun plek alsof er nooit een diner had plaatsgevonden voor een groep van 35 personen…….
Het was nog zulk mooi weer, dat iedereen weer lekker buiten op het terras zat; eerst nog aan een bakkie koffie of thee, later werd het wederom bier. Toen het om 22.00 uur eigenlijk te fris werd om nog buiten te zitten, zocht iedereen zijn bed op om in een droomloze slaap te vallen….. of droomde iedereen toch van die soms lastige Limburgse heuvels met de bekende klimmetjes als de Cauberg, de Camerig, Keuterberg en de Eyserbosweg?
 
Om 8.00 uur zouden we weer ontbijten; dat betekende voor de dames om 7.15 uur beginnen met klaarzetten van het uitgebreide ontbijt. Na het ontbijt en het corvee, vertrok iedereen voor zijn training van de dag. Een viertal mannen wilde 200 km. fietsen, een groepje dames wilde de Amstel Gold Race rijden en de rest koos voor een aparte ochtend- en middagtraining. Voor hen stond er tussen de middag weer een lekkere lunch klaar; dit keer broodjes hamburger met alles erop en eraan. Slechts een heel klein groepje ging daarna nog op pad voor een tweede fietstraining; de anderen kozen voor een terrastraining, een shoptraining of een wandeltraining. Stuk voor stuk druppelde iedereen in de loop van de middag weer binnen; de biervoorraad was weer aangevuld dankzij de plaatselijke Spar en het weer was nog supermooi, dus iedereen kon weer bijtanken op het terras.
Gelukkig hadden de dames van de catering ook nog even kunnen genieten van het zonnetje en daarna moesten zij weer aan de bak voor het driegangenmenu.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

De tafels waren weer gezellig gedekt, salades opgemaakt in de schalen, bordjes carpaccio klaargezet voor 36 personen, zorgen dat pasta en sauzen op de afgesproken tijd tegelijk klaar waren; het was weer een uitdaging, maar toch liep het allemaal volgens schema. Als klap op de vuurpijl was er (gelukkig) weer een wentelteefje met ijs en slagroom toe; hoe konden ze dat vorig jaar toch veranderd (lees: geschrapt) hebben??!!
’s Avonds was het tijd voor het klaverjassen; ook een vast onderdeel van het weekend.  Aan twee tafels namen vier koppels het tegen elkaar op; er kwam zelfs nog een derde kaarttafel bij, waar een vijftal aan het hartenjagen sloeg.  Na drie spelrondes was het welletjes; iedereen zocht zijn bed op om nog wat rust te pakken voor de laatste trainingsdag.

Bij het ontbijt de ons welbekende eieren-met-spek en wat er verder al niet meer op tafel stond; als de renners nu nog moeite zouden hebben met het bedwingen van de heuvels, die inmiddels wel uitgegroeid leken te zijn tot bergen, dan lag het in ieder geval niet aan het eten….. Half tien vertrek, half één lunch. En na jaren van pannenkoeken en tomatenbliksoep, nu een stap gewaagd naar verse groentesoep, kippensoep en tosti’s. Sommige dingen moet je nooit veranderen (zoals de eerder genoemde wentelteefjes), maar dit was een vet goede zet. De soep nam gretig aftrek en ook de tosti’s waren niet aan te slepen. Zelfs mensen van buitenaf kwamen op het lekkere eten op ons terras af, maar helaas, zij moesten het doen met de vlaaien van het boerderijterras.
Na het eten beklom onze voorzitter de wenteltrap en blikte van bovenaf terug op een prachtig mooi weekend. Iedereen had weer z’n ding kunnen doen, geen ongevallen, een bult gezelligheid en mooi weer, dat smaakt naar meer.
 
Wellicht weer tot volgend jaar………

Reacties zijn gesloten.