wielervaria 1
Het is zondagochtend 27 februari 8:07, de zon schijnt en het belooft een mooie dag te worden. Dan beukt er plotseling zware gitaarmuziek uit de speakers van mijn stereo die me op brute wijze wekt. Ik draai het volumeknopje omlaag en wordt mezelf bewust van een vervelende hoofdpijn. Het onvermijdelijke gevolg van teveel bier tijdens een veel te gezellig personeelsfeest.Niet echt een goed begin van een nieuwe dag en een nieuw wielerseizoen, want vandaag staat de eerste serieuze wedstrijd (in België) van het seizoen op het programma.De amateurs zitten al drie kwartier in de auto richting België, en ik zou vandaag bij UWTC gaan rijden, maar ik acht mezelf daar lichamelijk gezien niet toe in staat. Na ’s ochtends een beetje bijgekomen te zijn heb ik die middag nog een paar uur door Noord-Holland gepeddeld, Theo Smit zou het een extensieve duurtraining…. nog iets noemen. Daarna besloot ik dit stukje te schrijven omdat ik weer vol inspiratie zat en ik toch niets beters te doen had. Het nieuwe wielerseizoen is dus begonnen en dat vond ik wel een mooie moment om even terug te blikken op de afgelopen paar maanden. We hebben ons deze winter onder andere beziggehouden met mountainbiken op zondag en ‘spinnen’ op woensdagavond. Er waren altijd veel renners aanwezig bij het mountainbiken, zowel bij de wedstrijdjes op het Bataafparcours als bij de toertochten.
Het mountainbiken in de winter is een welkome afwisseling en de bagger in je ogen en oren verhoogt de feestvreugde alleen maar. Een dienstweigerende fiets is ook een bron van ergernis, waardoor even met de desbetreffende fiets gooien goed helpt bij het afreageren van de frustraties. Het gooien met je fiets is wel leuk, maar het is een beetje kostbaar om er een vaste gewoonte van te maken. De schuur van Ton Vrolijk zat ook altijd stampvol tijdens het ‘spinnen’ op de woensdagavond, het was ook af en toe veel te gezellig volgens Theo.
Begin januari zijn we met de amateurs en nieuwelingen weer op de weg gaan trainen, onder het toeziend oog van Theo Smit en Ton Zwirs en met Paul Wezenbeek in de volgauto. We reden dan het rondje Zwanenburg- Vogelenzang- Noordwijk- Zandvoort- Bloemendaal- Velsen- Zwanenburg. Dat was zo’n 110 kilometer, waarbij we in kleinere groepjes trainingen afwerkten in de duinen van Zandvoort. Ook was er elke week mijn favoriete onderdeel ‘finale rijden’ op de Machineweg.(lekker afzien in de waaier) Inmiddels zijn de eerste clubritjes alweer voorbij en begint er langzamerhand een beetje snelheid in de benen te komen.Nu alleen nog wat minder bier drinken op zaterdagavond en dan gaat het nog best goed komen met mij.
Verder maak ik graag van deze gelegenheid gebruik om alle renners van De Bataaf een gezond en succesvol wielerseizoen toe te wensen. Ook wil ik hierbij de vrijwilligers en sponsors bedanken, want zij zijn uiteindelijk degenen die het wielrennen bij De Bataaf mogelijk maken.
Vincent