wielervaria 15
Ik ben dit artikel gaan schrijven, wetende dat de mogelijkheid bestond dat niemand het ooit nog zou lezen. Ik zat nietsvermoedend lekker een stukje te typen met een muziekje erbij toen het clubblad van De Bataaf op de deurmat plofte. Ik ging natúúrlijk meteen het clubblad lezen en las in “Het startschot” dat de redactie van het clubblad (in de persoon van Joyce Hoogeveen) niet langer bemand werd. Joyce is ermee gestopt en bij gebrek aan een opvolger was het stil geworden op de redactie. Ik had dus plotseling geen ‘redacteur’ meer om mijn ‘mongolenwaaiers’ naar toe te sturen. Na even nagedacht te hebben over deze kleine tegenslag, ben ik toch maar stug doorgegaan met het schrijven van artikelen. ‘The show must go on’ en verder geen gezeik.Verder wordt door deze wielrennende reporter flink aan zijn ‘carrière’ gewerkt. Ging het op de fiets maar net zo goed als met de artikelen. Mijn (aangepaste en ietwat ingekorte) artikel over Milaan - San Remo is namelijk door de redactie van het personeelsblad van mijn werkgever (SFB Pensioenen) goed genoeg geacht voor publicatie. Mijn verslag beslaat 2 pagina’s in het personeelsblad (het mag wat kosten) en door publicatie is mijn lezerspubliek uitgebreid met bijna duizend man. Da’s nog eens promotie. De volgende doelstelling die ik nastreef is publicatie in De Telegraaf, maar dat wordt een lastige.
Na dit zijspoor maar weer terug naar waar ik eigenlijk over wilde schrijven. Zoals al eerder aangekondigd gaat het deze editie van “Uit de mongolenwaaier…” over de Ronde van Zwanenburg, welke dit jaar wat later dan we gewend zijn op de wieleragenda stond. Toch was het op 7 september 2003 eindelijk zover. De wedstrijd werd niet verreden in het dorp, maar op het parcours van De Bataaf. Dit hield in dat ik in ieder geval het parcours niet meer hoefde te verkennen, want de bochten ken je na zes jaar wel.
De ochtend begon met een zonnetje, maar toen de middag aanbrak kwamen er steeds meer wolken die ook steeds donkerder werden. Ik ging om 14:15 van huis weg en natuurlijk begon het te regenen toen ik amper vertrokken was. De regen zette gelukkig niet door en ik was ruim van te voren aanwezig. Eenmaal in Zwanenburg gearriveerd, was het een drukte van belang. De junioren werkten de laatste rondjes van hun wedstrijd af en naast het clubhuis stond een soort biertent en een tentje waar je saté, broodjes hamburger, etc kon halen.
Ik even gauw mijn rugnummer gehaald en naar de kleedkamer toe. De kleedkamer zat knap vol, ondanks het weer, het parcours en de late aankondiging in de Wielerrevue. De meeste shirtjes in de kleedkamer waren van De Bataaf of Kennemerland, aangevuld met shirtjes van DTS, Rabobank en Van Vliet. De Elite en beloften renners werden rond 15:30 uur weggeschoten voor hun 90 kilometer koers oftewel 72 rondjes over het Bataafparcours.
Vanaf de start miezerde het een beetje, dat niet echt hinderlijk was en wat later werd het helemaal droog. Het was verder windstil en een graadje of 18, dus een ideaal weertje om ‘fijn een stukje te gaan fietsen’. Er werd vanuit het vertrek meteen stug doorgefietst en Jens Mouris koos al vrij vroeg in de koers met zijn Rabobank-collega en twee renners van Kennemerland het hazenpad en zijn ook best lang weggebleven. Mede dankzij het hoge tempo hield ikzelf het na ongeveer drie kwartier voor gezien, maar ik was gelukkig niet de enige die af zat te zien.
Het peloton deed verwoede pogingen om de vier koplopers terug te pakken, waardoor het gat langzaam maar zeker kleiner werd. De vier koploper hebben zich lang uit de greep van het peloton weten te houden, want ze werden pas 10 rondjes voor het einde ingelopen. Jens Mouris had op dat moment al wel de leidersprijs in handen. Toen het peloton weer compleet was, deed Patrick Huuksloot ook nog een poging om weg te komen, wat helaas niet lukte. Toen er nog 6 rondjes op het rondebord stonden, viel het peloton een beetje stil. Deze gelegenheid werd door twee renners aangegrepen om een poging te wagen weg te rijden. De twee die deze poging ondernamen waren Bram Bruschke (De Bataaf) en Ivor Bruin (Kennemerland).
Met nog zes rondjes te gaan, zeker geen slecht idee. Aangezien het grootste gedeelte van het peloton bestond uit renners van De Bataaf en Kennemerland, was er ook weinig animo om het gat naar de twee ontsnapten dicht te gaan rijden. De twee koplopers kregen een voorsprong van zo’n 20 seconden. Door een enkeling werd nog wel een poging ondernomen het gat te dichten, maar de voorsprong van de twee kwam niet meer in gevaar.
Op het moment dat ze de laatste ronde ingingen hadden ze een voorsprong van 23 seconden, wat inhield dat Bram en Ivor samen gingen uitmaken wie de Ronde van Zwanenburg op zijn erelijst mocht bijschrijven. Het werd uiteindelijk Ivor Bruin die in het shirtje van Kennemerland als eerste de meet passeerde en Bram werd verdienstelijk tweede. Het ereschavot werd compleet gemaakt door Richard Kooijman, die de snelste man van het peloton bleek vandaag. Dit jaar helaas geen Bataafrenner op de hoogste trede van het ereschavot, maar toch kan de organisatie terugkijken op een geslaagde editie van de Ronde van Zwanenburg.
Tot zover mijn verslag van de Ronde van Zwanenburg, een koers die dit jaar een wat speciaal tintje had vanwege het 80-jarige bestaan van H.S.C. De Bataaf. Ik heb nog geen idee waar het volgende exemplaar van ‘Uit de mongolenwaaier…” over gaat, dus beloof ik maar niets, want belofte maakt schuld. Er zijn nog wel wat evenementen de komende tijd die een geschikt onderwerp zouden kunnen zijn, maar daar denk ik nog even rustig over na. De inspiratie voor een nieuw artikel komt als het goed is vanzelf wel weer.
Vincent