wielervaria 16
De oranje zwarte wieleroutfit van het kledingrek gehaald, die daar al veel te lang onaangeroerd heeft gehangen. Nog een tijdje gezocht naar de reserve binnenbandjes, inmiddels vergeten waar die waren gebleven. Oh ja, muts op en handschoenen aan, want het is geen zomer meer.De oranje zwarte Balk-fiets wordt met een doekje ontdaan van het stof en spinnenrag wat zich in twee maanden heeft verzameld. Nadat de banden weer opgepompt waren en de bidons gevuld leek de fiets zachtjes te fluisteren: “kom op, we gaan, waar wachten we nog op…”. Misschien verbeelding, misschien iets dat alleen gehoord kan worden door degenen die weten wat het is.
In het begin nog een beetje onwennig, maar dat gevoel maakt al voor het einde van de straat plaats voor een gevoel van vertrouwdheid, van ‘nooit weggeweest’. In stug tempo Hoofddorp uitgereden in oostelijke richting. Een waterig zonnetje breekt door die gezicht en ziel verwarmt, terwijl de brug over de Amstel wordt overgestoken. Uithoorn voorbij en fietsend door de weilanden, waar de knotwilgen meebuigen met de straffe zuidwesterwind, worden de dagelijkse beslommeringen voor even vergeten. Door diep adem te halen kan je de herfst ruiken en dringt de zachte herfstlucht door in het hele lichaam, waardoor het jaargetijde gevoeld wordt tot op het bot.
De wind rukt aan de bomen, waardoor een regen van rode, bruine en gele bladeren over het fietspad dwarrelen. De werkelijkheid van het alledaagse leven lijkt eindeloos ver weg en het schitterende weer nodigt uit om nooit meer te stoppen met fietsen, om door te rijden tot het einde van de wereld. De walkman staat aan en de Stereophonics zingen heel toepasselijk “…So maybe tomorrow I’ll find my way home…”. Misschien wel, maar volgens mij hoeft dat niet meer. Ik ben al ‘thuis’. Een simpel en tegelijkertijd intens gevoel van geluk slaat een warme deken om me heen tegen de koude wind, op de fiets hoor ik thuis.
De wind stuwt het water van de Vinkeveense Plassen voort en de kleine golfjes glinsteren in het nevelachtige licht van het najaarszonnetje. De Plassen zijn leeg, geen levende ziel te bekennen en zo zijn ze het mooist. De rietkragen langs de oevers maken een zacht ruisend geluid, waardoor de ongewone stilte des te meer opvalt. Het fietspad is kaarsrecht tot aan de horizon en uitgestorven zover het oog kan zien. Terwijl de benen uit zichzelf het juiste tempo weten te vinden, wordt de blik op het oneindige gericht en raken gedachten langzaam steeds dieper verzonken in het niets. Het oer-Hollandse landschap trekt als een schilderij aan de gedachten voorbij. Daar op dat fietspad in een verlaten deel van Nederland, rijdt een stukje fietsgeluk.
De laatste kilometers van de tocht begint het zachtjes te regenen. De regen is niet vervelend en wordt eigenlijk ervaren als hetgeen dat een schitterende herfstdag compleet maakt. Later druipt de regen van de zonnebril langs het gezicht, een teken dat het harder aan het regenen is. Fietsers die passeren zitten voorovergebogen over het stuur en willen vooral naar huis. Een enkeling kijkt op naar de enige die met een vreemd soort plezier in de regen aan het fietsen is. Bij thuiskomst wordt de fiets weer de schuur in gereden: “ik heb jou ook gemist, tot gauw…”.
Ik wordt tijdens de herfst altijd een beetje filosofisch, melancholiek, weemoedig of hoe je het ook wilt noemen. Ik weet niet hoe het komt, misschien wel door de vallende blaadjes of misschien zit er iets vreemds in de lucht tijdens de herfst. Het zonlicht dat door de lage stand van de zon in de herfst soms een schilderachtige gloed krijgt, zou ook de reden kunnen zijn.
Misschien is de reden wel juist een gebrek aan zonlicht of is het een gevoel dat in de aard van ieder mens ligt opgesloten en ben ik niet de enige die er in de herfst last van heeft. Sommigen vertrekken naar warmere oorden zodra de herfst zijn intrede in Nederland heeft gedaan, naar Australië of zo. Ik zou de wisseling van de jaargetijden niet willen missen, het is iets dat er nu eenmaal bij hoort. Het fietsen tussen de vallende blaadjes en in een winters landschap met sneeuw en ijs heeft ook zo zijn charmes.
Na dit serieuze verhaal zit ik wel met een probleempje, want ik had eigenlijk een heel ander onderwerp voor dit artikel in gedachten. Ik heb een ‘bruggetje’ nodig, waarmee ik over kan stappen op het andere onderwerp en ik denk dat ik al iets weet. De herfst is meestal een tijd van terugblikken, bijvoorbeeld op het afgelopen wielerseizoen. Dit najaar wordt wat verder teruggeblikt, namelijk op de afgelopen tachtig jaar. Iedereen voelt al aankomen waar ik heen wil. Het onderwerp ligt zo vreselijk voor de hand, dat het bijna eng is, maar het is niet anders.
Het is bijna overbodig om te vermelden dat H.S.C. De Bataaf op 1 november 2003 in De Zoete Inval te Haarlemmerliede een feest hield ter viering van het 80-jarige bestaan. Het is helemaal overbodig om te zeggen dat het resterende deel van deze “Uit de mongolenwaaier…” over dat feest gaat. Het staat in mijn functieomschrijving van wielrennende reporter dat aanwezigheid bij een dergelijk evenement verwacht wordt en ik was dan ook ‘on the scene’.Ik vond het erg gezellig om er te zijn en ik was duidelijk ook niet de enige, aangezien er zo’n 200 man in de zaal aanwezig was.
De organisatie van het feest was in handen van de feestcommissie (da’s logisch) en deze bestond uit: Eelco Berkhout, Marcel Jacobs en Bertil Klootwijk / Martijn Berkhout. Dit viertal was ruim op tijd (bijna een jaar van te voren) begonnen met het aankondigen en regelen van het feest op allerlei manieren. Dus als je van niets wist kan dat alleen als je op een onbewoond eiland gezeten hebt het afgelopen jaar. Schijnbaar had niemand op een eiland gebivakkeerd, want iedereen en nog een beetje meer was aanwezig. Behalve een van de gastheren zelf dan. Bertil schitterde door afwezigheid (hij is ‘down under’ aan het fietsen) en werd vervangen door Martijn.
Men werd vanaf 20:00 uur verwacht in De Zoete Inval en men zou er om 01:00 weer uitgeschopt worden. De feestcommissie zelf was ‘strak in het pak’ gestoken en duidelijk te herkennen aan de smokings. Verder was de zaal versierd en was er een ‘Wall of fame’ waarop een groot aantal verdienstelijke renners van De Bataaf uit het heden en verleden werden gepresenteerd. Er was duidelijk een hoop werk gestoken in het aankleden van de avond. Bij binnenkomst heb ik aan de bar nog geprobeerd aan een van de gastheren mededelingen te ontlokken over het programma van de avond, maar daar werd vakkundig niet op ingegaan (zeker mediatraining gehad).
Rond een uur of negen werd het feest officieel geopend door de feestcommissie en werd ook nog door Henk Koopmans als de voorzitter van De Bataaf, een drietal renners (Niels, Erik en Sebastiaan) gehuldigd. Dit duurde allemaal niet zo lang, zodat vrij vlot weer verder gegaan kon worden met kletsen, bier drinken en een dansje wagen. Het volgende onderdeel dat op het programma stond was een modeshow, waarin alle shirtjes van De Bataaf door de (80) jaren heen werden geshowd. De modeshow werd van deskundig commentaar voorzien door de gebroeders Berkhout. De shirtjes zelf werden geshowd door een tweetal dames, die ervoor zorgden dat het er allemaal piekfijn uitzag.
Het volgende hoogtepunt liet even op zich wachten wegens technische problemen, maar ging vijf minuten later toch van start. Na even gecheckt te hebben of het plafond wel hoog genoeg was, werden er dikke matten, een trampoline en een kast de zaal in gemanoeuvreerd. Toen deze waren opgesteld kwamen niet veel later een stuk of tien vreemd uitgedoste figuren de zaal in rennen. Deze figuren gingen onder begeleiding van ‘hoempapa-muziek’ allerlei stunts doen op de trampoline. Hoewel het er nogal chaotisch uitzag, was het volgens mij strak georganiseerd en nog een aardig tijdje op geoefend. Het duurde ongeveer een minuutje of tien en het plafond bleek inderdaad net hoog genoeg.
Hierna was het tijd voor nog een biertje/colaatje(met Malibu)/wijntje en begon de dansvloer voor in de zaal steeds voller te worden naarmate de avond vorderde.Er is zelfs nog een polonaise gelopen op de muziek van Frans Bauer, de mensen die daar aan mee hebben gedaan moéten wel teveel gedronken hebben. Hé wacht eens even, daar hoor ik ook bij, nee dan klopt het toch. De feestcommissie kan terugkijken op een zeer geslaagde avond, waarvoor zij op deze plaats nogmaals worden bedankt voor alle noeste arbeid.
De dag na het feest werd er gewoon weer gefietst in de polder, er is nou eenmaal geen betere besteding van de zondagochtend te bedenken. Ik kan trouwens de bagger al bijna ruiken, want het mountainbiken begint binnenkort weer. Hetzelfde geldt voor het ‘spinnen’, dat wordt dan ook weer ouderwets zweten vanaf 12 november. Dus nog genoeg sportief vermaak de komende maanden bij De Bataaf. Dit was het weer voor deze keer, ik moet gaan, ik ga fietsen…
Vincent