wielervaria 18
Ja hoor, daar is ‘ie weer… een nieuwe editie van “Uit de mongolenwaaier…”, waarin ik het deze keer wil hebben over een van de vele voorjaarswedstrijden die verreden zijn. Het is zaterdag 6 maart 2004, de dag waarop het Kampioenschap van de Haarlemmermeer wordt verreden. De plaats van handeling is natuurlijk het goeie ouwe Bataafparcours aan de Kinheim te Zwanenburg.
Na alle narigheid met sneeuw en gladheid de afgelopen weken, valt het weer deze dag best mee. Het is niet zo koud (meer) en er staat een briesje uit westen. Verder drijven er nog wat wolkenvelden over, eigenlijk prima fietsweer. Ik kwam rond kwart voor een het parcours op fietsen en de nieuwelingen werkten op dat moment hun laatste rondjes af. Eerst snel m’n licentie en rugnummer opgehaald en vlug de kleedkamer in, zodat ik nog net op tijd aan het vertrek stond.
De groep van junioren, amateurs A, Beloften en Elite bestond ongeveer uit zo’n vijftig renners. Dat is voor ‘Bataafse begrippen’ best een aardig aantal, want het is nou eenmaal niet een heel erg geliefd parcours bij renners. Verder ontbraken een aantal Elite amateurs van De Bataaf, want die fietsten op dat moment in het oosten van Nederland in de Ster van Zwolle rond. Om 13:00 uur kwam het peloton in beweging voor respectievelijk één uur en 10 ronden en anderhalf uur en 10 ronden (voor de echte kleppers). Vanaf de eerste ronde reden er steeds kleine groepjes van vier of vijf man weg, die ook elke keer weer werden teruggehaald. Door deze inspanningen om het peloton bij elkaar te houden werd er een stug tempo gereden.
Ongeveer halverwege de koers ging er plotseling achter op het parcours iets mis. In twee ronden tijd kwamen er vier renners ten val, waaronder Niels Pieters. Maar Niels reed door en wist ondanks dat hij tegen het asfalt was gesmakt aansluiting te vinden bij 10 andere renners die aan het peloton ontsnapt waren. Dit elftal wist het (al flink uitgedunde) peloton voor te blijven en ging uitmaken wie het kampioenschap van de Haarlemmermeer zou gaan winnen. Niels Pieters kon na de sprint namens De Bataaf de derde trede van het ereschavot beklimmen. De vierde en vijfde plaats waren ook voor de Bataaf, namelijk voor Edwin Commandeur en natuurlijk onze ‘spruitjeskweker’ Rob Hulscher.
Hoewel de valpartijen vooral ‘blikschade’ en hier en daar de gebruikelijke schaafwonden tot gevolg hadden, kwam één renner er minder goed vanaf. Deze renner was over Niels Pieters heen gevallen, waardoor zijn hoofd nare verwondingen had opgelopen. Hij is dan ook met de ambulance opgehaald, laten we hopen dat hij het goed maakt. Zo’n ambulance geeft toch een beetje een domper op de feestvreugde. Het deed me denken aan de Ronde van Beverwijk van 2003, toen moesten er ook twee ambulances het parcours op. Alleen niet om gewonde renners op te halen, maar onwel geworden toeschouwers. (da’s weer eens wat anders)
Na afloop van de wedstrijd de nieuwe kleding opgehaald, die weer is voorzien van een aantal nieuwe sponsors en er ook dit jaar er weer piekfijn uitziet. Daarna met een nieuw shirtje aan door de polder terug naar huis gepeddeld en ze fietsen best lekker. Op naar de volgende koers…
Vincent