wielervaria 3
Zoals iedereen weet werd zondag 23 april het clubkampioenschap verreden. En uw wielrennende reporter was natúúrlijk aanwezig om verslag te doen van dit hoogtepunt van het seizoen. Er werden ‘s ochtends eerst foto’s gemaakt, eerst een groepsfoto en daarna alle categorieën ook nog apart. Na deze formaliteiten konden we ons om gaan kleden, want de wedstrijd was om een uur en we waren pas rond half een klaar met de foto’s.
Het startschot werd even na enen gegeven en de eerste vijftien ronden werd er rustig aan gedaan. Het was een beetje regenachtig weer, maar het was absoluut niet koud dus had je weinig last van regen die af en toe uit de lucht kwam vallen. Het wegdek was wel erg nat, waardoor ze soms als een stelletje oude wijven door de bochten gingen. Er waren constant vluchtpogingen, de een wat serieuzer dan de andere. Het varieerde van een enkeling tot groepjes van een man of zes, maar de meeste vluchters werden binnen 3 ronden teruggepakt.
Nadat de nieuwelingen waren afgesprint werd er gas gegeven en ging het tempo omhoog. Alle vluchtpogingen bleken tevergeefs en we gingen met een complete groep op de finish af. Deze reporter probeerde zelf ook nog 6 ronden voor het eind weg te rijden, en ik wist een klein gaatje te trekken. Even leek het lukken, omdat er een soort besluitenloosheid leek te heersen in het peloton. Maar de beentjes hielden het drie rondjes voor het eind voor gezien en ze haalden me weer in. Het laatste halve rondje moest ik de inspanningen van de vluchtpoging bekopen en moest ik eraf. Dat was geen ramp want de sprint was toch niet voor mij weggelegd, voor wie de sprint wel was weggelegd was onze Australische vriend Timothy. Deze baansprinter die sinds kort lid is van de Bataaf en met Nederland naar de Olympische Spelen wil won op zijn sloffen de sprint. De andere renners op het ereschavot waren: Michel Luyte (tweede) en Marcel Jacobs (derde).
Ikzelf kijk met gemengde gevoelens terug op dit clubkampioenschap. Natuurlijk ging het veel beter dan vorig jaar, toen was ik er na een uur al af. Maar tegelijkertijd bedenk ik dat er meer in had gezeten als ik maar de tijd zou hebben om voldoende te trainen. Dat is wel eens zuur, maar school gaat nu eenmaal voor en trainen doe ik in de restjes tijd die hier en daar overblijven.
Maar er zit vordering in en dat betekent dat er nog hoop voor me is, dit was het zo’n beetje wel. Ik wil graag afsluiten met de mededeling dat mijn volgende verslag over de ronde van Rijsenhout zal gaan, een koers die je niet mag missen.
Vincent