wielervaria 5
Hierbij de extra dikke editie van “Uit de mongolenwaaier…”, voor die lange winteravonden. Hij is deze keer zo lang omdat ik een hoop onzin heb te vertellen, dus zal ik maar snel beginnen… Zondag 8 oktober was het dan eindelijk weer zover, de sluitingsrit van De Bataaf stond weer op het programma. Dit is het evenement van het jaar, een sociale ‘happening’ die zijn gelijke niet kent. De sluitingsrit van De Bataaf is hét moment waarop je als wielrenner moet pieken, hierbij een verslag daarvan. Dat was in ieder geval de bedoeling, maar ik heb een klein probleempje… ik kan me er niet zoveel meer van herinneren. Dat zit namelijk zo; ik had donderdag een verjaardag, vrijdag een Amsterdams avondje uit met m’n klasgenoten en op zaterdag een gezellige barbeque bij Karwei. Je voelt hem al aankomen…bij deze gelegenheden vloeide het bier rijkelijk, dus was ik zondags total loss. Ik ontwaakte rond half elf uit m’n coma en heb toen Paul Wezenbeek gebeld dat ik iets later kwam en helaas niet in staat was om te starten. Ik wist mezelf uiteindelijk uit bed te slepen en rond half drie was ik bij de Bataaf. Ik zat daar half bewusteloos op een stoel en kan me nog maar een paar dingen herinneren van die dag:
- De positieve reacties op mijn vorige publicatie, te weten “Uit de mongolenwaaier…” nr. 4.
- De enorme medailles die aan de deelnemers werden uitgereikt, het leken wel gouden olympische plakken.
- Die figuren met cowboylaarzen en -hoeden, het schijnt dat ze gingen dansen op countrymuziek of zoiets.
- Dat ik samen met de andere amateurs en nieuwelingen ben gevlucht toen die countrymuziek werd opgezet. We zijn naar Silverstone gegaan en hebben daar een paar potjes pool gespeeld, daarna ben ik maar weer teruggegaan.
- Het beroerde weer van die dag, het was gewoon nog slechter weer dan vorig jaar.
Veel meer dan dit weet ik eigenlijk niet meer. Ik ben rond zes uur naar huis toe gegaan, omdat toen het koud buffet zich opdiende. Ik kreeg al braakneigingen bij het zien van eten, dus dat was een goed moment om te vertrekken.
Verder gaan we van de winter weer mountainbiken op zondag en ‘spinnen’ in de schuur van Ton Vrolijk, waar ik natúúrlijk bij aanwezig zal zijn. Theo zal mij waarschijnlijk ook deze winter, (net als in voorgaande jaren) weer het leven zuur maken tijdens de wintertrainingen. Maar dat maakt niet uit, want ik pak hem gewoon terug in mijn artikelen, hahaha…..
Ik beloof voortaan wat minder te drinken, zodat ik zondags tenminste een beetje nuchter aan de start kan staan en dan een fatsoenlijk verslag hiervan kan doen. Ik ben de afgelopen maanden veel uit geweest en ik heb ook de nodige hoeveelheid bier achterover geslagen. Dat betekende dat ik zaterdags om 22:00 ging stappen in plaats van naar bed. Om vervolgens om 7:00 m’n bed in te duiken in plaats van m’n bed uit te stappen.
Ik heb deze maand dus van de andere kant van het leven mogen genieten en ik kwam tot de volgende conclusie: Het is leuk om zaterdagnacht Amsterdam onveilig te maken, maar het haalt het niet bij het zelfvoldane gevoel dat je krijgt als je op een koude zondagochtend door de blubber hebt gefietst en een warme kop thee zit te drinken in de kantine van De Bataaf. Daarom houd ik het ook maar die ene maand in het jaar en blijf ik de rest van het jaar gewoon wielrenner.
Verder wil ik als laatste nog graag even wat vertellen over het ‘trainingsweekend’ dat door de amateurs is gehouden in het rustieke Limburgse plaatsje Klimmen. Het ‘trainingsweekend’ was op zaterdag 18 en zondag 19 november en het was de bedoeling dat we op zaterdag om 7:30 zouden vertrekken vanaf De Bataaf. We hadden echter wat vertraging omdat een amateur (die anoniem wenst te blijven) zijn wielen was vergeten.Maar gelukkig was daar Paul Wezenbeek, onze redder in nood, hij bood geheel belangeloos zijn wielen aan en zo konden we om 7:45 toch nog vertrekken richting Limburg.
We stapten vervolgens rond 10:30 op onze mountainbike en reden naar de Slingerberg. Daar aangekomen reden we eerst één keer gezamenlijk omhoog en daarna nog drie keer in koppels tegen de berg aan. Vervolgens gingen we ’s middags naar tweewielerspecialist Math Salden (reklame!) en hebben daar een beetje rondgekeken. De meesten kochten een petje, een stapel sokken of een paar schoenen.
’s Avonds gingen we stappen met de amateurs en brachten we een bezoek aan een grote disco in Heerlen, de “Peppermill” genaamd. (nog meer reklame!) Het enige minpuntje was dat schijnbaar niemand wist hoe we daar moesten komen, dus hebben we een tijdje doelloos door Heerlen heen gereden. Dit tot grote ergernis van Theo, er kwam nog net geen rook uit zijn oren. Maar na een hoop verkeerd rijden, omdraaien en overleg langs de kant van de weg kwamen we eindelijk toch nog op de plaats van bestemming.
We hebben ons daar best vermaakt en Mental Theo met zijn TMF-crew was daar ook aanwezig, waarschijnlijk komen Arie van Oijen en Peter Moellee ook nog op TV. Het was er dus best gezellig en we gingen afloop met een flinke hoeveelheid alcohol in ons bloed in kleine groepjes met de taxi weer terug naar huis. We hebben het niet al te laat gemaakt, want we hadden zondags nog een toertocht van 40 km in Stiphout op het programma staan.
Zondag gingen we om half acht ontbijten en de meesten zagen er redelijk fit uit, daarna hebben we ons omgekleed en onze tassen ingepakt. Het regende af en toe flink toen we naar Stiphout reden, maar toen we van start gingen was het droog het heeft het bijna niet meer geregend. Het was een mooi parcours met veel blubber, lekker hobbelig, een schitterende omgeving en de route was perfect aangegeven. Na afloop konden we zelfs douchen en dat is wel eens slechter geregeld bij mountainbiketochten. We aten vervolgens nog wat in de kantine van de plaatselijke voetbalclub, want daar waren de meesten wel aan toe.
Daarna gingen we naar naar Sint-Michielsgestel voor een Super Prestigeveldrit en heeft Teun van Oijen ons nog met korting naar binnen weten te krijgen. Voor deze barmhartige daad overwegen we Teun heilig te laten verklaren. We waren daar ook om de enige Bataafrenner die aan start stond aan te moedigen. Harm Bronkhorst was waarschijnlijk zo onder de indruk van die plotselinge belangstelling, dat hij een paaltje na de eerste bocht over het hoofd zag. Het gevolg was dat hij in volle vaart op dat paaltje reed en een aardige duik maakte, je krijgt van mij een 8,2. (op een schaal van 1 tot 10)
Eigenlijk kon niets meer tippen aan de geweldige show die Harm had gegeven voor zijn fanclub, maar de overwinning van Richard Groenendaal in zijn eigen achtertuin kwam er wel dicht bij in de buurt. Oh ja, Harm Bronkhorst kon na zijn spectaculaire valpartij in de eerste ronde de wedstijd vervolgen en hij heeft er geen ernstige blessures aan overgehouden. Daarna was het tijd om naar huis te gaan en kon de wielrennende reporter na drie dagen afzien in de Ardennen (survivaltrip met school) en het ‘trainingsweekend’ in Limburg eindelijk fatsoenlijk gaan slapen.
Nog even een speciale boodschap aan Paul Wezenbeek en Henk Jacobs. We zaten in de auto terug naar huis na afloop van de Omloop van het Zuiden. We hadden het toen over de vraag of ik zou stoppen met wielrennen als ik een vriendin kreeg. Daar zullen we binnen korte tijd achterkomen. Ze heet Shirley, ze is twintig jaar en heeft blond haar en blauwe ogen.
Nu heb ik zo langzamerhand wel weer genoeg onzin zitten vertellen, het is mooi geweest zo. Mijn volgende verslag zal gaan over het zaalvoetbaltoernooi in de Emergohal in Amstelveen. Er heerst daar altijd een hele leuke en gezellige sfeer, waarschijnlijk mede te danken aan de grote hoeveelheid bier die achterover wordt geslagen. Alleen worden die amateurs van De Bataaf af en toe vreselijk fanatiek als het toernooi vordert…
Vincent