wielervaria 6
Allereerst wil ik zeggen dat het deze keer niet meeviel om een artikel te schrijven, ik merk dat het verwachtingspatroon t.a.v. van mijn artikelen bij de meesten stijgt. Verder is moeilijk om elke keer weer een briljant artikel te schrijven (ik streef naar perfectie) en heb ik bovendien een beetje last van een ‘schrijversblok’.Voordat ik verder ga heb ik eerst nog even een mededeling. Er is mij door verschillende mensen gevraagd geen namen te noemen of pseudoniemen te gebruiken. Waarschijnlijk hebben sommigen het soort gedrag vertoond waarop je als wielrenner niet echt trots op bent. Ik als een goede reporter zal de wensen van de betrokken personen respecteren en alleen pseudoniemen gebruiken in dit artikel.
Zoals beloofd gaat deze “Uit de mongolenwaaier…” nr. 6 over het zaalvoetbaltoernooi in de Emergohal. Het was zaterdag 16 december weer zover, we gingen met de Bataaf weer voetballen. (of iets wat daar voor door moest gaan…) Ik werd om ongeveer 15:45 door ‘Sjakie’ opgepikt en met z’n vijven gingen we richting Amstelveen. Onderweg kwamen de eerdere edities van het voetbaltoernooi ter sprake, hoe gezellig het was en hoe dronken iedereen wel niet was na afloop.
Daar aangekomen waren we als een van de eersten ter plaatse, alleen ‘Boekie’ was er al en die zat alvast te genieten van een pilsje. Tegen 16:30 was het grootste gedeelte van onze overvolle selectie inmiddels ter plekke en kregen we van ‘Smitje’ een mooi geel shirtje met de tekst “Spinning Amstelveen”. Onze eerste wedstrijd was pas om 17:40 en dat was maar goed ook. Want ‘Morten’, ‘Bert’ en ‘Ernie’ konden de Emergohal weer eens niet vinden, maar ze kwamen een kwartiertje voor eerste fluitsignaal toch nog binnenvallen. Aangezien wij (de Bataafjunioren) een selectie hadden van maar liefst 13 man, hebben ‘Boekie’ en ‘Duimelotje’ de eerste wedstrijd vrijwillig meegedaan bij HRTC DOK, omdat die mensen tekort kwamen. Er waren zelfs ploegen die helemaal niet op kwamen dagen, waardoor het speelschema in het begin een beetje chaotisch was. Maar door een beetje crisismanagement van ‘Sjakie’ kunnen we toch terugkijken op een geslaagd toernooi.
Ik heb het bewust nog niet over de prestaties van de Bataafjunioren gehad, maar ik ontkom er toch niet aan. De prestaties van de amateurs als team kan ik in één woord samenvatten: KNUDDE.
Er waren natuurlijk wel enkele spelers in onze selectie die beter waren dan de gemiddelde wielrenner, maar de meesten zaten toch flink onder het gemiddelde. De eerste wedstrijd verloren we met 2-0 en de tweede wedstrijd tegen ‘Sjakie’ en z’n makkers werd het 1-1. De derde wedstrijd verloren we na eerst met 2-0 te hebben voorgestaan, maar de laatste wedstrijd hebben we wel gewonnen met 4-2. Verder hebben we ook nog een vriendschappelijke wedstrijd gespeeld, om zo de lege gaten door de afwezige teams op te vullen.
De mindere resultaten vergeleken bij voorgaande jaren waren waarschijnlijk vooral een mentale kwestie. Tijdens eerdere edities werden we na een tijdje altijd erg fanatiek, en werd er heel wat afgeschreeuwd en liepen de emoties altijd erg hoog op als iemand geen zin had om gewisseld te worden. Dit jaar was dat toch een beetje anders. Ik kreeg zelfs de indruk dat de meesten liever op de reservebank zaten dan in het veld stonden. En terecht, op de reservebank was het ook veel gezelliger. We zaten wat te eten en te drinken en hadden natúúrlijk commentaar op alles wat er in het veld gebeurde. Terwijl als je in het veld stond werd je voor je schenen geschopt , moest je achter de bal aan rennen, moest je zware overtredingen maken en nog meer van die vermoeiende dingen doen. Daarom kozen sommigen zoals ‘Robbedoes’ ervoor om slechts één keer van de bank af te komen om toch nog even tegen die bal getrapt te hebben. We hebben onze gebrekkige mentaliteit vooral gecompenseerd door het niet al te serieus te nemen.
Na die vijf beroerde wedstrijden konden we gaan douchen en was het eindelijk tijd voor een beetje ontspanning. We hebben dus eerst met z’n allen een biertje zitten drinken, in afwachting van de prijsuitreiking. Echt wereldschokkend was de uitslag niet, Pinkeltje met z’n team werd derde, ‘Binkie’ werd tweede, en de Kampioen werd alweer voor de derde keer op rij eerste.
Daarna ontstonden er twee groepen binnen het team, de ene groep ging naar Amsterdam en de andere groep bleef in de Emergohal hangen. Ik had ook besloten in de Emergohal te blijven, zodat het tenminste niet al te laat zou worden.(dacht ik) ‘Pakhaas’, ‘Ome Henk’ en ‘Pistolen Paultje’ waren er ook, en ik kreeg de hele tijd het vreemde gevoel dat ‘Pakhaas’ me in de gaten zat te houden vanachter z’n biertje. De avond verstreek en het werd steeds gezelliger, toch bleef de gebruikelijke harde kern van een man of 20 hangen tot het eind.
Toen werd het tijd om naar huis toe te gaan, en toen begon het feest pas. Ik had maar één “schop van Jesus” moeten drinken en geen twee, dan was ik niet zo aangeschoten geweest. En dan was ik ook niet doodleuk in de taxi naar het Leidseplein gaan zitten, in plaats van in de auto naar Hoofddorp. Maar toen ik op het Leidseplein was kwam ik nog een paar bekenden tegen en heb ik nog een biertje met ze gedronken tot de treinen weer reden om 5:05. Op weg naar het Centraal Station begon er nog een junkie tegen me te praten. Er was namelijk een illegaal feest aan de gang in een nieuwbouwflat vlakbij het Centraal Station, dat was duidelijk te horen en te zien. Ik weet niet hoe hij erbij kwam, maar hij zou wel even een paar kaartjes regelen voor dat feest. Gelukkig begon hij even later tegen een andere voorbijganger te praten, want ik dacht dat ik niet meer van hem af kwam.
Vervolgens kwam ik om 7:01 thuis en heb ik tot 14:00 liggen slapen. Wel jammer, want ik heb heel wat gemist tijdens de trainingrit van de Bataaf. Sommigen vonden het verfrissend om een duik te nemen in het heerlijk koude Noordzeewater tijdens het mountainbiken. Maar dat bewaar ik allemaal tot een volgende “Uit de mongolenwaaier…”.
Ik wil besluiten met te zeggen dat dit artikel naar waarheid is geschreven, en alle eventuele onjuistheden wat betreft wedstrijduitslagen of andere feiten over die avond geheel zijn te wijten aan de geestelijke toestand van de schrijver tijdens het toernooi.
Vincent