wielervaria 8
Look at your young men fighting… Look at your women crying… Look at your young men dying…Way they’ve always done before…
Het is vijf over half zes zaterdagochtend, ‘Civil War’ van Guns ‘n Roses beukt uit de boxen en helpt me eraan herinneren dat het trainingsweekend voor de deur staat. Nauwelijks wakker graait m’n hand naar de afstandsbediening van de stereotoren en zet ik het gitaargeweld wat zachter. Ik ga vervolgens naar beneden om de laatste dingen in te pakken en een heerlijk bord macaroni naar binnen te werken. Na de macaroni wordt ik eindelijk een beetje wakker en gooi m’n fiets en twee volle tassen in de auto en begeef me naar De Bataaf.Zoals beloofd gaat deze “Uit de mongolenwaaier…” over het strafkamp van de amateurs zaterdag 17 maart en zondag 18 maart in het geweldige plaatsje Klimmen. We vertrokken rond 07:00 per veewagon naar het huis van bewaring in Limburg, naar het pension ‘Het Køppelke’.
We kwamen daar rond 10:15 aan en nadat we waren uitgeladen kregen we allemaal een isoleercel toegewezen. Ik werd bij Ivor in de cel gesmeten, dat kwam wel goed uit want hij had z’n hele apotheek meegenomen. We werden gesommeerd ons om te kleden en ons buiten te melden voor het appèl van 10:45. Tuurlijk was ik stipt om 10:45 aanwezig voor het appèl, net als de rest van de amateurs. We moesten natúúrlijk weer wachten op hoofdbewaker Theo Smit. (sommige mensen zijn ook altijd te laat)
Het eerste wat opviel terwijl we in colonne richting de Slingerberg fietsten was het weer. Onderweg naar Limburg had het af en toe flink gegoten, maar daar hebben op zaterdag alleen ’s middags kortstondig wat miezerregen gehad. De zaterdag verliep zoals gebruikelijk, de eerste training één keer over de Slingerberg en daarna via de Maasberg weer richting huis van bewaring. Over het huis van bewaring gesproken, we werden meteen de eerste training aangehouden door de politie.
De politieagent in kwestie stond in zijn mooie politieauto te wachten voor een rood stoplicht, toen de amateurs van De Bataaf voorbij kwamen scheuren. Het ging daar heuvel af en het stoplicht sprong net op groen, maar er stonden nog auto’s stil voor het stoplicht. Dus wij schieten links en rechts langs de auto’s en daar was de agent niet echt blij mee. Hij reed achter ons aan en deed zijn stopbord aan, in eerste instantie werd er geroepen dat we gewoon door moesten rijden. Toen het ernst bleek besloten we toch maar te stoppen. Eerst probeerde hij ons ‘door rood licht rijden’ aan te smeren, maar dat werd door Theo vakkundig ontkent. Dat lukte niet dus gooide hij het maar op links inhalen en het veroorzaken van een gevaarlijke verkeerssituatie. Theo deed een beetje lacherig over het hele voorval, maar we kregen een serieuze waarschuwing. (met de Limburgse politie valt niet te spotten Theo…) Theo beloofde plechtig dat we het nooit meer zouden doen en toen mochten we alsnog vertrekken zonder boete. Toppie Theo!
De middagtraining stond weer in het teken van strafexercities op de Slingerberg. We moesten tien tot twaalf keer omhoog fietsen en je kon precies zien wie naar Spanje was geweest. Wie het zichtbaar moeilijk had die training was Michel Luiten, het ging gewoon niet. Dat werd vooral veroorzaakt door een gebrek aan slaap. Na de Slingerberg gingen we met een omweg weer richting Klimmen en toen we bijna thuis waren was er linksaf nog een extra rondje voor de echte bikkels en de jongens die er doorheen zaten konden rechtsaf direkt naar Klimmen toe. Ik als echte bikkel ging natuurlijk voor dat extra rondje, wat misschien toch niet zo’n goed idee was achteraf. Er zat namelijk nog een hele lange klim in de extra stukje en ik had het meeste al gegeven op de klimmetjes ervoor. Het werd dus een hééééle lange klim, maar ik kwam op miraculeuze wijze toch nog boven.
Daarna was het eindelijk tijd voor de finale, de laatste drie kilometers naar Klimmen toe. (inclusief klimmetje) Had ik in de ochtendtraining Dennis Smit nog even laten schrikken door hem op het eerste stuk van de Slingerberg voorbij te rijden om daarna terug te zakken, nu was ik in finale hetzelfde van plan… Ik moest in de finale eraf door de inspanningen die ik eerder tijdens de middagtraining had geleverd. Maar Teun reed erachter in de volgauto, dus ik ging aan de auto hangen en schakelde naar 52-12. Vervolgens gaf Teun gas om mij terug bij de groep te brengen, we reden toen zo’n 55 km/h.
Toen ik eenmaal bij de groep was liet ik los, ging naar links en reed ik met 60 km/h de verbaasde amateurs voorbij. Ik keek na 250 meter achterom en tot mijn verbazing zag ik helemaal niemand trappen. Ik had niet de illusie dat ik als eerste boven zou komen, want vanaf het moment dat ik aanzette begonnen m’n benen al te klagen en m’n hartslag schoot naar de 200. Het sprookje duurde dan ook maar 700 meter, maar het was me voor de tweede keer die dag gelukt om ze te laten schrikken. Dat is ook wat waard, je moet die amateurs toch scherp houden…
Terug in de gesloten inrichting was het een kwestie van even douchen en vervolgens op bed liggen en wachten op ons rantsoen. Als galgemaal hadden we eerst rundvleessoep, daarna spaghetti en vervolgens aardappelen en groenten. Ik zat half te slapen aan tafel door de inspanningen en besloot niet te wachten op de aardappelen en groenten. Ik had een bord met een grote berg spaghetti erop voor m’n neus staan en besloot die maar snel leeg te eten voor ik in slaap viel. Na het eten ben ik gelijk maar naar Wim Luiten gegaan om gemasseerd te worden zodat ik om 22:15 al in bed lag en om 22:30 reeds was vertrokken. Wel jammer, ik heb die avond gemist hoe Niels zijn rode haar blond verfde, wat uiteindelijk resulteerde in een beetje oranje/blond haar.
Zondagochtend hebben we om 08:30 zitten ontbijten, de meesten zagen er redelijk fit uit op de vroege morgen. Tijdens het ontbijt hebben we de plaatselijke toerclub die voor het pension verzamelde nog even belachelijk zitten maken. Een man had van dat lange zwarte ‘Katja-Schuurman-haar’ en had geen helm op, het zag er echt niet uit. Daarna was het tijd om om te kleden en het ijzeren strijdros te bestijgen. We gingen terug naar huis fietsen, niet helemaal natuurlijk, tot Veghel was de bedoeling.
Wat vooral opviel waren het grote aantal lekke banden tijdens de training, Paul was op een gegeven moment door de reservewielen heen. Er werd in totaal zo’n 9 keer lek gereden. Natúúrlijk reed hoofdbewaker Theo ook twee keer lek. (sommige mensen hebben ook nooit goed materiaal) Er werd stug doorgefietst en al snel werd besloten om door te fietsen naar Den Bosch. De eerste drie uur was het droog, maar we ontliepen de regen uiteindelijk toch niet. Het laatste uur hebben we in de regen gereden en hadden we ook nog last van een lekke bandenparade, iets wat ook niet echt bevorderlijk is voor het tempo en de lichaamstemperatuur.
Ik was redelijk hersteld ondanks dat ik maar één biertje gedronken had zaterdag in plaats van twee. Ik verlangde steeds meer naar m’n warme droge kleren naarmate ’s-Hertogenbosch dichterbij kwam en het harder ging regenen.
Ik was nog redelijk fris, voor zover dat mogelijk was en besloot om de laatste zeven kilometer (puur uit eigenbelang) samen met Ron Jacobs nog maar even op kop te gaan zitten snokken. Het tempo ging wat omhoog en Den Bosch* kwam snel dichterbij. We hebben ons vervolgens bij de auto’s omgekleed en zijn toen aan een stuk door naar huis gereden.Daarmee kwam het strafkamp van de amateurs ten einde en leefde iedereen nog lang en gelukkig…
Vincent