wielervaria 9
Ik wil graag beginnen met te zeggen dat ik hoop dat ik deze keer wel op tijd ben met mijn artikel. De vorige keer zat ik weer eens te lang m’n artikelen te verbeteren, zodat ik de deadline miste. Het voordeel hiervan is wel dat ik nu lekker veel in het clubblad kan publiceren. (5 A4-tjes maar liefst)Als wielrennende reporter van H.S.C de Bataaf is het clubkampioenschap natuurlijk een evenement waar ik bij moet zijn. Al was het alleen al om daar een geniaal artikel over te schrijven. Ik ben er niet helemaal zeker van het deze keer ook echt een geniaal artikel wordt, er hebben niet echt veel wereldschokkende gebeurtenissen plaatsgevonden tijdens het clubkampioenschap.
Zoals in voorgaande jaren begonnen we de dag met het schieten van de groepsfoto’s. Nadat we ons in de schitterende nieuwe kleding hadden gehesen en op de foto waren geweest begaven we ons naar binnen voor de presentatie. Alle categorieën werden naar voren geroepen, de amateurs als laatste. Theo moest er ook bij komen en vertellen wat voor wilde plannen hij had voor het komende wielerseizoen. Toen we daar stonden met bijna twintig man en er foto’s werden gemaakt voelde ik me stiekem toch wel een beetje trots dat ik er ook tussen stond. Toen al deze formaliteiten voorbij waren konden we ons om gaan kleden, want de start was om 12:45.
Slecht weer tijdens het clubkampioenschap lijkt zo langzamerhand wel traditie te worden. Ik besloot rond 12:30 om mijn regenschoenen maar aan te trekken, omdat het buiten nog steeds regende. We gingen inderdaad om 12:45 van start voor 2 uur en 5 ronden van puur fietsplezier in de Hollandse regen. Ik had die regenoverschoenen net zo goed niet aan hoeven trekken, want het koude regenwater sijpelde na 5 minuten al in mijn schoenen. (het idee was wel leuk) . Het eerste kwartiertje heb je het even koud, maar daarna denk je alleen nog maar aan hoe je wat kan blijven zien met al die bagger in je ogen.
De eerste twee ronden werd er wel heel erg rustig door de bochten gereden. Dennis Smit en Michel Luiten waren dan ook snel vertrokken uit het peloton en bleven ook vrij lang weg. Wie er allemaal ontsnapten was op een gegeven moment moeilijk meer te volgen. Dat kwam vooral door dat iedereen onder de bagger zat, het was soms bijna onmogelijk om degene die naast je reed te herkennen.
Het tempo lag redelijk hoog, ondanks de regen en de vrij harde westenwind die over het parcours blies. Deze fietsende student hield het na een uur en drie kwartier voor gezien, m’n lichaam wilde vanaf de start al niet. Dat maakt niet uit, want ik weet waardoor het kwam. Ik ben toch van start gegaan in de hoop dat het allemaal wel mee zou vallen en ik er net zo’n goed clubkampioenschap als vorig jaar zou rijden. Nadat ik mezelf onder de douche van de zwarte laag modder had ontdaan, kon ik nog net zien hoe Marcel Jacobs als eerste zijn wiel over de finish drukte.
Na de wedstrijd kwamen de amateurs nogal geïrriteerd de kleedkamer inlopen, ze raasden en tierden er op los á la Theo. De reden hiervoor was dat renners die gelost en gedubbeld waren, na een paar ronden weer aansloten en vervolgens gaten lieten vallen. De amateurs waren dus weer ouderwets fanatiek tijdens het clubkampioenschap, wat alleen maar in hun voordeel spreekt. Nadat iedereen gedoucht was gingen we in clubkleding de kantine in. Daar zaten we nog wat te praten in afwachting van de prijsuitreiking. Na dat officiële gedeelte was het tijd om nog wat te drinken en rond half vijf vertrok ik richting huis. Ik had namelijk nog een 5 gangen diner die avond en dat soort etentjes is niet goed voor je vetpercentage. Gelukkig kon ik op maandag de calorieën er weer aftrappen.
Hier wilde ik het graag bij laten, want het gaat nu al helemaal nergens meer over. Het volgende evenement van de Bataaf waar ik in mijn functie aanwezig zal zijn is de Ronde van Rijsenhout. Hierover zal ik dan ook een “Uit de mongolenwaaier…” schrijven die weer bol staat van de sappige verhalen uit het wielerpeloton.
Vincent